Do przemyśleń dla wszystkich...

,,Ledwo zaczął się dzień

i jest już szósta wieczorem…

Tydzień ledwo się zaczął

w poniedziałek

i już jest piątek.

I miesiąc już minął

I rok prawie się kończy.

I minęło już 30, 40, 50

lub 60 lat naszego życia.

I zdajemy sobie sprawę, że

straciliśmy naszych rodziców,

przyjaciół, bliskich.

I zdajemy sobie sprawę, że

jest już za próżno,

aby wrócić.

Więc…

Spróbujmy jednak

jak najlepiej wykorzystać czas,

jaki nam pozostał.

Nie zwlekajmy

z szukaniem

zajęć, które lubimy.

Dodajmy kolorów

naszej szarości.

Uśmiechnijmy się

do małych rzeczy w życiu,

które są balsamem

dla naszych serc.

I mimo wszystko,

nadal cieszmy się

spokojem tego czasu,

który nam pozostał.

Spróbujmy wyeliminować

,,potem”…….

Zrobię to potem…

Powiem potem…

Pomyślę o tym potem…

Zostawiamy wszystko

na później,

jakby ,,potem”

było nasze.

Ponieważ nie rozumiemy że:

potem kawa jest zimna…

potem priorytety się zmieniają…

potem – rok się skończy…

potem – zdrowie się kończy…

potem – dzieci dorastają…

potem – rodzice się starzeją…

potem – obietnice są zapomniane…

potem – dzień staje się nocą…

potem – życie się kończy…

A potem często jest za próżno…

Więc…

Nie zostawiaj niczego

na później…

ponieważ czekając na później

możesz stracić

najlepsze chwile,

najlepsze doświadczenia,

najlepszych przyjaciół,

najlepszą rodzinę…

Dziś jest odpowiedni dzień…

ta chwila jest teraz…

Nie jesteśmy już w wieku

w którym

możemy sobie pozwolić

na odłożenie na jutro tego,

co należy zrobić od razu.

Zobaczmy więc, czy będziesz mieć czas,

aby przeczytać tę wiadomość,

a następnie udostępnić ją.

A może odłożysz to na…

potem?

I nie podzielisz się tym nigdy!?

,,Śpieszmy się kochać ludzi

tak szybko odchodzą

zostaną po nich buty i

telefon głuchy…

…kochamy wciąż za mało

i stale za próżno…”

Ks. Jan Twardowski

Kościół, lato, słońce...

Kościół, lato i słońce...!

Ciepłe wiosenne i letnie dni sprawiają, że możemy coraz częściej zaobserwować, jak zmieniają się zwyczaje związane z chodzeniem na Mszę świętą, jak powoli wymierają dawne tradycje i przyzwyczajenia.

Czasy, kiedy do Kościoła szło się w specjalnie do tego przeznaczonych butach, wyczyszczonych na wysoki połysk, i eleganckich - „niedzielnych" - ubraniach wydają się odchodzić w niepamięć...

Coraz więcej osób ubiera się natomiast tak, jakby nie zdawało sobie sprawy, gdzie przychodzi i jak powinno się w takim miejscu wyglądać.
Przecież nie bez powodu do wielu świątyń katolickich, zwłaszcza za granicą, nie wpuszcza się turystów w krótkich spodenkach ani w koszulkach odsłaniających ramiona!
A w naszej Ojczyźnie, aż nie chce się patrzeć niejednokrotnie na osoby, które w lekceważący, bezmyślny sposób przychodzą do świątyni.
Często panowie w podeszłym wieku przychodzą na Mszę św. w krótkich spodenkach, koszulka na ramiączkach i to nie pierwszej świeżości.
Panie natomiast w kusych spódniczkach lub w przeźroczystych sukienkach, (o zgrozo - gdzie my przychodzimy w takim negliżu)? Czy przez te 45 min. nie możemy wytrzymać i poczuć się naprawdę tak jak przystało na chrześcijan?
Chodzi przecież o okazanie szacunku i zrozumienie podniosłości danej chwili! Aby okazać taki szacunek, nie można sobie w Kościele (ani podczas procesji Bożego Ciała) pozwolić na krótkie spodenki, spódniczki (powinny zakrywać kolana), bluzeczki odsłaniające ramiona albo brzuch, z dużymi dekoltami albo z przezroczystych materiałów... Oprócz szacunku, należy także pomyśleć o innych, których taki strój może razić lub rozpraszać.
Dobre przyzwyczajenia należy pielęgnować, odpowiedni strój pozwala przecież poczuć się odświętnie, podkreśla też w jakiś sposób to, że wizyta w Kościele jest dla nas ważnym przeżyciem.
To chyba nie problem, żeby przed każdym wyjściem do Kościoła spojrzeć w lustro i sprawdzić, czy wyglądamy odpowiednio...
A przed wejściem do świątyni wyłączyć telefon komórkowy...
Jest takie piękne polskie powiedzenie; W progi Boże – wejdź w godnym ubiorze.

Krwi Przenajświętsza

  KRWI PRZENAJŚWIĘTSZA

Krwi Przenajświętsza w Litanii

Słabość moją, nędzę ogarnij

Już mnie przemień zawsze niedobrego

Z grzechem każdym – w białą iskrę śniegu

Krwi Przenajświętsza z Ran wszystkich-

Obmyj oczy me z każdego lęku-

Niech łza spadnie na garb mego grzechu-

Jak serdeczne organki dźwięku.

Krwi Przenajświętsza z Mszy każdej-

Świat uratuj na włosku wiszący-

Niech nie będzie w łask gorącym deszczu

Jak sztubaczek nad algebrą śpiący.

Krwi Przenajświętsza z kielichów-

Daj nam płakać nad sobą po cichu-

Przy ołtarzach,

W tramwaju

Na bruku

W Sakramencie Bożego Słuchu

(ks. Jan Twardowski)                                    

Pustynia

Nie wypatruj źdźbła trawy
Nie znajdziesz nawet uschniętej
Nie czekaj na krople wody
Deszcz nie spadnie z nieba
Nie podnoś wzroku do góry
Nie znajdziesz rozpostartych skrzydeł

Piach wszędzie piach, bezkresna pustynia

Piach i wiatr okrutny uprawiają taniec

Szarpią suknią chcą przeniknąć wnętrze

Usta oczy szukają ochrony

bezskutecznej

Kim jesteś Panie? Ty też na pustyni?

Podajesz rękę?

Przenikasz nadzieją

Dokąd chcesz prowadzić?

Widzisz że zamieram, ja już nie mam siły

Naprawdę wierzysz że jej starczy?

Dojdziemy do oazy?

Mocno trzymasz moją rękę

Nogi grzęzną w piachu

Twoja siła przenika moje słabe ciało

Znowu czuję serce

Konało przed chwilą

Wyciągam wolną rękę, bo ktoś idzie za mną

Panie

skąd tylu na pustyni?